Lithium

Gloria's Step

Bill Evans (piano), Scott LaFaro (bass), Paul Motian (drums)

Ο Scott LaFaro αυτοσχεδιάζει σολάροντας ή ακομπανιάροντας, συνεχώς (έν έτει 1961). Μια γενική τηλεπάθεια. Το καλύτερο τρίο έβερ;

Manu Katché - Keep on trippin'

Πίσω στις λάουντζ ασημαντότητες

Gorecki: "Symphony of sorrowful songs"

Το πέτυχα στο ραδιόφωνο. Το λογαριάζω για pop classic.

Τα προηγούμενα: 1, 2, 3

Der Ruf

Πρώιμες λούπες (1976)

88 κουρδισμένα τύμπανα

Γέρασε. Αναρωτιέμαι αν είναι κανονικές πάρτες αυτές που κοιτάζει μπροστά του ή μόνο γενικές "οδηγίες".

Giant Steps, John Coltrane

Flash animation by Michal Levy:

Animated score by dancohen

via Open Culture

Jimi Hendrix: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

via openculture

Peter Gabriel covers Tom Waits For the Voice Project

Peter Gabriel » Tom Waits from The Voice Project on Vimeo.

via Tom Waits/News.

For more information on The Voice Project, click here.

Wights Waits for Weights

Ψάχνοντας, βρήκα σε βίντεο το κουιντέτο του Dave Holland που είχα την τύχη να δω τη δεκαετία του 80. Εκτός από τον ίδιο και τον Kenny Wheeler, μου είχε κάνει εντύπωση ο πιτσιρικάς σαξοφωνίστας. Τον ξαναβρήκα δυο δεκαετίες αργότερα, να παίζει ένα μίγμα free hard bop funk ή κάτι τέτοιο. Steve Coleman, ιδρυτής της κολλεκτίβας M-Base και όπως έγραψε κάποιος στο allmusic, a renaissance man for the left wing of jazz. Αποκάλυψη. Το κομμάτι που παίζει το κουιντέτο είναι δικό του (Wights Waits for Weights απ΄ το άλμπουμ The razor's edge).

Πιο κάτω και πολύ μετά, με τους δικούς του Five Elements:

First Cause.

Πολλή από τη μουσική του βρίσκεται online εδώ.

MOT

Δημήτρης Συκιάς, ΜΟΤ, Απρίλιος 2010

3euk1l4

"When you hear music, after it's over, it's gone, in the air. You can never capture it again."

Απίθανο σόλο φλάουτο στο "You don't know what love is", ηχογραφημένο λίγες βδομάδες πριν τον θάνατο του Dolphy. Μαζί του ο Misha Mengelberg στο πιάνο και ο Han Bennink στα ντράμς. Νεαρός άσχετος έτυχε να δω συναυλία αυτών των δύο τον Δεκέμβρη του 84, στο Αλκαζάρ, που τότε λειτουργούσε ακόμη σαν τσοντάδικο. Ήταν μια εξωφρενική περφόρμανς, οι τύποι είχαν κάποια σχέση με το fluxus νωρίτερα. Έφυγα συγκλονισμένος.

Πάντα αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να παίξει ο dolphy αν είχε ζήσει πέντε δέκα χρόνια ακόμη. Απ' όσα πρόλαβε, μοιάζει να ήταν κλάσης coltrane.

* Ο τίτλος του ποστ είναι κουβέντες του Dolphy, που ακούγονται στο τέλος ενός κομματιού από την ίδια συναυλία.

** Το ίδιο κομμάτι τραγουδισμένο από την Cassandra Wilson, εδώ.

Tumbleweed

Brecker, Metheny, Patitucci, DeJohnette, Mehldau

Παραείναι καλοί.

Brian Blade solo

Στο γκρούπ του Joshua Redman.

spooky

My favorite things

Το My favorite things είναι για μένα το κομμάτι που έπαιξε ο Coltrane με το κουαρτέτο του και τον Eric Dolphy στην Κοπεγχάγη, αρχές δεκαετίας '60. Οπότε, αν και κάνω λάθος, επιμένω να ακούω τον Brad Mehldau σα να διασκευάζει εκείνη την ομηρική εκτέλεση:

Mogwai - The Precipice

Post rock, κιθάρες και άγιος ο θεός. Θα πάω να τους δω αύριο.

Ute Ute

Ute Lemper: Youkali/Tango Habanera (Weill)

Everything That Happens Will Happen Today

28 χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία, ο David Byrne με τον Brian Eno κυκλοφόρησαν νέο δίσκο, και μάλιστα διαδικτυακώς. Κατα τα δηλωθέντα, η μουσική ανήκει στον Eno και μερικές μελωδίες και οι στίχοι στον Byrne.

Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι αδιάφορο κάτι στο οποίο είναι ανακατεμένος ο ιδιοφυής Eno, αλλά το πρώτο άκουσμα δεν με άφησε ακριβώς εμβρόντητο, όπως π.χ. η προηγούμενη δουλειά του που άκουσα, το προσωπικό Another Day on Earth. Είναι καλό που συνεχίζει τη στροφή προς το τραγούδι.

Βλέποντας τις μοναδικές, γερασμένες φάτσες τους, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πλανιόνταν νυχθημερόν σε σοκάκια της Νέας Υόρκης συλλέγοντας ήχους, για να δημιουργήσουν το αρχετυπικό My life in the Bush of Ghosts.

Μπορεί κανείς να ακούσει ολόκληρο το δίσκο και να τον κατεβάσει από το site σε διάφορες μορφές. Μέσω του KostasK.

Exit Music (for a film)

Μετά μια εξαντλητική περιοδεία στο βορρά, φωτογραφίες από την οποία θα ακολουθήσουν, έλεγα να είναι το επόμενο ταξιδάκι κάπου κοντά, κι υπήρχε σαν αφορμή μια συναυλία του Brad Mehldau στο Ζάγκρεμπ, αρχές Νοεμβρίου. Αρχίζω μια μικροέρευνα στο διαδίκτυο για την πόλη και τη χώρα και πηγαίνω για επιβεβαίωση της ακριβούς ημερομηνίας της συναυλίας στο site του Brad. Και τι βλέπω; συναυλία στις 3 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και στις 4 στην Αθήνα.
Κι ήμουν έτοιμος να σιχτιρίσω το χάλι μας που έπαιζε ο Brad στο Ζάγκρεμπ και το Σεράγεβο κι όχι εδώ. Χαλάλι και το ταξίδι κι όλα.